top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverCasper Stubbé

Ceremonie en intentie

Nieuwe wegen en krachten voor een duurzame en rechtvaardige wereld vol met mensen.




Op 19 en 20 oktober heb ik met een fantastische groep mensen een ceremoniële wandeltocht gedaan. Een wandeltocht van het Speulderbos naar Landgoed Welna met als thema vruchtbaarheid en de vraag: wat wil het landschap?

Tijdens de wandeling stonden we stil bij grafheuvels. Duizenden jaren oude ceremoniële plekken waar doden begraven werden en het land geëerd. Waar de Nederlandse inheemse mensen zeiden: “Dit land is belangrijk voor ons.” Daar stonden wij stil en eerden wat er is. Soms samen als groep, soms ieder voor zich.

Nu is er een verbinding. Tussen het magische Speulderbos met haar dansende bomen en Landgoed Welna. De plek waar de mens weer in de natuur staat en bosbouw niet meer gaat over het kappen van bomen. Het doen van ceremonie is voor mij een nieuwe kracht die ik ontdekt hebt via het doen van energiewerk bij Marijke Schneider en het werk van Frank Heckman en Leo van der Vlist met inheemse mensen in ontwikkelingslanden.

Ceremonie moest ik altijd meteen aan een ritueel denken. Een ceremonie bij trouwen op het gemeentehuis, of overlijden op de begraafplaats. Maar ritueel en ceremonie zijn niet hetzelfde. Het doen van ceremonie zie ik nu als stilstaan bij wat echt is, in het hier en nu. "Vandaag zijn we hier bij elkaar om...." Een ceremonie is een manier om uit de verhalen van het verleden en toekomst te komen en in het mysterie van het moment te stappen. Een ritueel kan daarbij helpen, zoals een lied zingen, of het overhandigen van iets, maar het ritueel is niet het doel.



Op de wandeltocht gingen mensen mee die hun wijsheid kwamen brengen. Zoals Lie van Schelven, een bomenexpert en ingewijde bij meerdere inheemse tradities. En Leo van der Vlist, al veertig jaar voorzitter van het Nederlandse Centrum voor Inheemse Volkeren. Via hen heb ik opnieuw leren bidden. Leren aanwezig te blijven bij dat wat leeft buiten mijn perspectief. Buiten wat ik geleerd heb: dit is een boom, dat is gras en de lucht is blauw.

In de groep voelde ik ook weer hoe het was om in een gemeenschap te zijn. Waar ieders eigenbelang een onderdeel is van het belang van de groep. Samen slapen in een boerderij naast het kasteel van Staverden. Samen eten verzorgen. En vooral naast elkaar staan en ceremonie doen voor het landschap.

De gesprekken die opkwamen gingen al snel over mannelijkheid en vrouwelijkheid. Het thema was immers vruchtbaarheid. Het ging over de valkuil om helemaal bevangen te worden door wat mannelijk is en wat vrouwelijk en hoe je dat ‘goed doet’. Het antwoord was uit je verhaal zakken en te zijn. De hele vraag los te laten en voluit te leven. Die taal kwam niet eens van mij, al heb ik dat letterlijk zo geschreven in het boek We lopen in twee werelden.



De wandeltocht was een herinnering van de kracht van intentie. Ik kende de kracht van intentie van energiewerk met mensen. Bij de energiewerk die ik ken ligt iemand op een massagetafel en voel je waar het lichaam om vraagt. Je maakt er verbinding mee en vanuit resonantie volg je wat er gebeurt. De leiding heeft het lichaam, je bewustzijn is de motor en wat er gebeurt is wat er moet gebeuren. Er gaat energie bij, of energie uit, structuren worden hersteld, trauma wordt wijsheid, obstakels worden voeding. Als heler komt er iets door je heen en je bent zelf meer de getuige dan dat je echt iets doet. Je ervaart de levenskracht die leeft in ieder moment. Via ceremonie heb ik mogen ervaren dat dit ook kan met het landschap.

Bij het landschap staat de plek waar je bent centraal. Het bewustzijn van de groep is de motor, en wat er gebeurt is wat er dan moet gebeuren. De natuur zit niet gevangen in patronen als een lichaam dat kan zijn, maar het landschap heeft wel een geschiedenis en niet alle energie in de natuur is harmonieus en vrij. Net als bij een lichaam hoef je niks ‘te brengen’, of ‘te doen’. Je intentie en belevingswereld is wat de magie brengt daarna is het aanwezig zijn en volgen. Wat makkelijk is om op te schrijven, maar mijn verzet om alles toe te laten wat er is maakt het lastig om te doen. Ik stond regelmatig op mijn knieën te trillen van de spanning en een gevoel van onmacht.



Hoe de wereld bij je binnenkomt zegt meer over jezelf dan over de wereld. Met dat inzicht heb ik afgelopen zomer mijn boek afgesloten en daar was deze ceremoniële wandeltocht een mooi einde van. Het praten met de natuur is praten met jezelf, maar dat ‘zelf’ is niet meer je ego. Je idee over ‘zelf’ wordt groter dan de verhalen die je vertrouwt over wie je denkt te zijn. De tocht is ook het begin van mijn reis met de brandweerwagen. Het doen van ceremonie, stilstaan bij wat er is en de natuur de leiding geven. Wat een avontuur.

De droom van de reis is langs de oudste bomen en bossen van de wereld te gaan. Wat leeft daar, dat er niet is als je een groepje bomen plant? En hoe ziet natuurherstel eruit als je natuur de leiding geeft? En hoe ga je dan om met de menselijke natuur die ook aanwezig is?

De eerste bestemming is Afrika, de oorsprong van het drumstel en de mensheid. Via Marokko langs de kust tegen de klok in. Langs de oudste bomen en bossen. Langs de plekken waar ceremonie een centrale rol heeft. Als je op de hoogte wilt blijven kan je je aanmelden voor de nieuwsbrief op de homepage. De brandweerwagen staat klaar, 14 november ben ik ook klaar en vertrek ik samen met mijn hond Fynn. Een verre reis om weer dichtbij te komen.



62 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


Post: Blog2_Post
bottom of page